Ruimte voor wat er leeft

Sommige verhalen worden verteld met woorden.
Andere zitten in een blik, een gebaar, een stilte of iets wat liever nog even onuitgesproken blijft.

Door gesprekken te voeren met vrienden, kennissen en kinderen merk ik steeds opnieuw hoeveel er in ons leeft. Hoeveel we met elkaar gemeen hebben, ook wanneer onze levens er aan de buitenkant helemaal anders uitzien.

We worstelen met onzekerheid. Met erbij willen horen. Met verwachtingen. Met liefde, verlies, angst, verlangen en de vraag of we wel genoeg zijn.

En juist de gesprekken met kinderen hebben me daarin geraakt.

Als volwassene heb je soms de neiging om een kind te beschermen tegen wat er in de wereld speelt. Om bepaalde dingen nog even weg te houden omdat ze misschien te groot, te moeilijk of te vroeg zijn.

Maar wanneer je echt met hen in gesprek gaat, ontdek je soms hoeveel ze al aanvoelen. Hoeveel ze begrijpen van wat er gezegd wordt, maar misschien nog meer van wat er niet gezegd wordt.

Ik werd geraakt door de volwassenheid die in een kind kan schuilen. Door hun vragen, hun eerlijkheid en de levenswijsheid die soms op een onverwachte plek naar boven komt.

Het heeft me opnieuw doen beseffen hoe belangrijk die verbinding is met de ander.

Soms is het genoeg dat iemand even de ruimte krijgt om te vertellen wat er in hem of haar leeft.

En misschien is dat wel waar deze verhalen beginnen.